Evaluatie missie ISAF Uruzgan

Het uitzenden van militairen is het moeilijkste besluit die bewindspersonen en Kamerleden nemen. De Nederlandse bijdrage aan ISAF heeft 25 Nederlanders het leven gekost. Namens de D66-fractie spreek ik mijn respect uit voor deze militairen en medeleven met nabestaanden. Daarnaast zijn 150 Nederlandse militairen licht tot zeer ernstig gewond geraakt. Meer dan 50 militairen zijn zodanig gewond geraakt dat repatriëring noodzakelijk was. Het is dan ook van groot belang om ná de missie uitvoerig te evalueren. Klopten de gronden voor deelname? Wat is de strategie van de internationale gemeenschap? Hoe heeft dat uitgewerkt? Klopte de inschatting van het militaire vermogen? Hoe verliepen de geweldsinstructies in de praktijk? Hoe verliep de bevelstructuur in de praktijk? Klopte de risico-analyse?

D66 steunde de missie in Uruzgan niet. In 2005 waren wij niet overtuigd dat de missie, op die plek en onder die omstandigheden zou bijdragen aan vrede en veiligheid in Afghanistan. De situatie was te onstabiel om dat “op te bouwen”. In 2007 steunden wij de verlenging niet. De evaluatie toont inderdaad aan dat de werkelijkheid niet was zoals voorgesteld. Ook ontbraken er een aantal zaken, zoals de politieke besluitvorming en de internationale inbedding in de missie. Ik had daarover graag iets gezien in de evaluatie. Belangrijkste voor D66 is nu: wat hebben we geleerd? Wat moeten we de volgende keer anders doen?

In februari 2010 is de motie-Hamer cs aangenomen. Daarin staat dat voortaan altijd binnen een jaar na besluit over politieke steun en/of een militaire bijdrage aan substantiële missies een parlementaire evaluatie zal plaatsvinden. Het Presidium maakt hier een plan voor en D66 kijkt daar naar uit.

Deel via: